Moja ulubiona pora roku postanowiła nadejść. Deszcz czyni przystanki przytulnymi. Zmywa z twarzy bruzdy, wyżłobione przez cienie letniego słońca w zenicie. Wiatr przyspiesza krążenie krwi. Złote światło spiace w jeżynach wprawia w śmiertelne, błogie zapatrzenie. Mogę bez końca słuchać tego wkurzającego Mono...

Przydałby mi się taki dr House, który odkryłby, która korbka we mnie nie działa i powoduje ból. Staram się za dużo nie ruszać i nie mówić. Może napiłam się za dużo, za dużo zjadłam. W końcu mam już swoje lata.

Powoli, powoli... praca, zajęcia, magisterskie plany, wpisane do kalendarza eventy, na których się nie pojawię. Przestałam wymyślać riposty na wczorajsze anegdoty. Zakorzeniłam się już na tyle mocno, że będę się trzymać, gdy ktoś spróbuje mnie stąd usunąć.

Tymczasem to ja usuwam wiele ze zdjęć. Nie chcę już, żeby ktoś je oglądał. Nie mam już ochoty ani siły ich robić. Czasu wystarcza jedynie na łapanie okruchów marzeń w mgnieniu oka, przez zamgloną szybę pociągu, wiozącego mnie do pracy.

Wystarczy tych planów, dość. Nieodwzajemnionych spojrzeń... Zaniedbanych przyjaźni... Przyszywanych zainteresowań.

To, co mieści się w moich dłoniach, w zupełności mnie satysfakcjonuje.